JustSomeOne

خب زبون بچه ها خيلي شيرينه. بعضي وقتا اداشونم در مياريم.  منم اينجا چند موردو از خودم و برادر خواهرم مي گم. خود اين جانبه من از گربه خيلي خوشش ميومد من. دَ دَ  به گربه مي گفتم: گُبِ (با تشدید روی حرف "ب" بخونین) داداشم به «سمت راست»  می گفت: سَمپَرتاس  خواهر کوچیکم یه کم دهاتی بود.  به «روغن» می گفت «راغن» . وقتی گوشی تلفنو بر میداشت به جای «الو» می گفت: «الا» . به «هواپیما» هم می گفت «هواپیمان»  بدترینش این بود که وقتی مامانم از شیطنت های خواهر کوچیکم خسته میشد٬ می گفت: صد هزار لعنت خدا بر شیطان حرام زاده باد!  مامانم چون خیلی از این جمله برای نشون دادن عصبانیتش استفاده می کرد دیگه فرز شده بود. خواهر کوچیکم متوجه نمی شد چی میگه واسه همینم وقتی می خواس ادای مامانمو درآره می گفت: شیطانم صلوات!!!! . یه خورده دقت کنین ببینین اصن شبیهن این دو تا عبارت؟

اون وقتا كه من و خواهر كوچيكم مي رفتيم مهد كودك، مي ديديم بعضي از دختراي مهد كودك، نيم وجبيا، صندل هاي روفرشي پاشون ميكنن.  مام خوشمون اومده بود. اسمشو كه نمي دونستيم. به مامانمون گفتيم بچه ها دمپايي هاي خشگل پاشون مي كنن تو مهدكودك، مام مي خوايم. مامانم گفت باشه. فرداش از بازار دو جفت دمپايي توالت بچه گانه قهوه اي رنگِ پلاستيكي  گرفت كه روش عكس برگردون چسبونده بود.  از اون دمپايي توالتا كه جلوش بَستَس. من خيلي اون دمپايي ها رو دوس داشتم همه جا تو مهدكودك مي پوشيدمش. حتي تو خونه. تو حموم هم با خودم مي بردمش و هي عكس برگردون روشو نيگا مي كردم اما خب چون خواهر كوچيكم عادت داشت همه چيو جمع كنه و استفاده نكنه، هر روز صبح تو مراسم صبحگاه مهدكودك، دمپايي توالت قشنگشو مي برد پشت يه مبل كه گوشه سالن مهد بود قايم مي كرد. منم كارم شده بود اينكه هر روز بعد از صبحگاه دم پايي هاشو از اون پشت درآرم و ببرم تو كلاسش بدم به مربيشون

زمان: ساعت ۹ دوشنبه شب ۲۲ بهمن ۱۳۸۶

مکان: فلکه چهارم تهرانپارس٬ در حال برگشت از خونه خاله به خونه خودمون

از تاکسی خبری نیست. مجبورم سوار یکی از شخصی ها بشم.

من: مترو!

راننده: بله

سوار می شم. راننده راه میفته.

راننده: گفتین مترو؟ اوه ببخشین فک کردم گفتین فلکه سوم. ببخشین من یکم خوابم میاد اصلن حواسم نبود.

من: باشه. پس نگه دارین تا همین جا سوار یه ماشین دیگه بشم.

راننده: باشه٬ نه خب خودم می رسونمتون. این وقت شب تاکسی پیدا نمیشه

من: جون عَمَت. فک کردی خر گیر آوردی (تو دلم)

من: نه زحمت تون میشه.

راننده: نه زحمتی نیست. می رسونمتون. می خواین برین مترو؟

من: (الکی  آخه خونمون قبل از ایسگاه مترو اِ.) بله.

راننده: کجا می رین:

من: صادقیه

راننده: آخه تا اون جا می خواین برین؟ باشه خودم می رسونمتون.

من: آره باید تا اونجا برم.

راننده: حتما کار می کنین اینجا آره:

من: (الان دیگه باید احتیاط کنم. باید خودمو بزنم به گاگولی. فک کنه بَبو گلابیم. تا عجله نکنه تو کار )

بله.( با یه قیافه معصوم و ساده لوح)

راننده: کجا کار می کنین؟ شرکتی چیزیه؟

من: بله یه شرکته.(یه مقدار اراجیف.... شرکتم کجا بود آخه؟  اینجا باید جوابای طولانی بدم که تا بخواد سوال بعدیو بپرسه یه جواب آماده داشته باشم )

راننده: اون وخ سخت تون نیس؟ محل کارتون اینجا. شما خونتون اونجا. خونه کرایه کردین؟

من: بله.

راننده: چقد کرایه می دین؟

من: ماهی ۱۵۰

راننده: خودت کرایه رو می دی؟

من: (داره خودمونی میشه... تا حالا شما بودم الان شدم خودت.  باید حواسمو جمع کنم. ) بله خودم.

راننده: پس بابا مامانت اینا چی؟

من: (دیگه نزدیکه از خنده بترکم اما جلو خودمو می گیرم) من خرجشونو می دم.

راننده: واقعا خونوادت باید بهت افتخار کنن. الان دخترا همه پول آتیش زن شدن.

من: بله دیگه این طوریه. (بازم یکم اراجیف تا سوال بعدی طول بکشه... )

داریم به مترو نزدیک میشیم. باید یه دروغ سرهم کنم.

من: اِ باید از دوستم اینجا یه چیزی بگیرم بعد برم خونه.

راننده: باشه من منتظر می مونم. خودم می رسونمت صادقیه. اصن من خوابم میومو اما شما رو که دیدم خواب از سرم پرید. خیلی خانم خوبی هستید. شما برید من منتظر می مونم.

 (یه کم دلم واسش سوخت که گذاشتمش سر کار. اما خب چاره چیه تا تو باشی فکر خر کردن دختر مردم به سرت نزنه. )

من: نه زحمت نکشین خودم میرم.

اصرار می کنه.

من: باشه پس منتظر بمونین.

یه کوچه بعد از خونمون میگم نگه داره. می پیچم تو کوچه خیلی ریلکس. یه نگا میندازم به پشت سرم. بدبخت هنو منتظره. می دوم تو کوچه دوم و سوم. دستمو می ذارم رو زنگ. خواهرم آیفنو بر می داره. حس شوخیش گل کرده. میگم درو وا کن دیوونه. یکیو گذاشتم سر کار یهو میاد دمبالما. درو باز میکنه میرم تو. واسشون تعریف می کنم و کلی می خندیم

حالا یه تست هوش! به نظر شما اون پسره بی حیا چقد منتظر من تو ماشینش نشست؟

بچه كه بوديم هر وقت بابام هندونه قاچ مي زد منو برادر خواهرام مي چسبيديم به پوستش. اينقده نقب مي زديم تو پوست هندونه كه بابام واسه اينكه ديگه اين كارو نكنيم مارو مي ترسوند. چي جوري؟ اين جوري: اينجاش ديگه سهم گاواس. سهم گاوا رو بخورين مي رن شهرداري فردا شكايت مي كنن ميان ميبرنتونا!!!  مام باورمون مي شد. يه ظهر تابستون كه همون دائيم اومده بود خونمون٬ مامانم يه نصفه هندونه گداشت جلوش و اونم مشغول شد. مام هي ميشستيم نيگاش مي كرديم كه بالاخره رسيد به پوستش و اونم شروع كرد به نقب زدن. مام گفتيم: دائي نخور. اينجاش ديگه سهم گاواست 

بیچاره خواهر کوچیکم. دلم واسش می سوزه اینقد بچه بود اذیتش کردم. ولی خب حالا داره تلافیشو سرم در میاره. اینو دیگه خودم یادم نیست. مامانم تعریف میکنه: یه بار که شیرشو داده بود و عوضش کرده بود٬ گذاشته بودش کنار رادیاتور که بخوابه. بعدشم خودش رفت تو حموم تا رختا رو بشوره. منم دیدم انگار آبجی تنهاست. گفتم یه حالی بدم به بچه احساس غریبی نکنه  رفتم با دستام مچ پاهاشو گرفتم و کشون کشون چرخوندمش دور اتاق.  همچین که می کشیدمش شلوار و شرت و کهنه و ایناش در اومد از پاش بعدم صداش در اومد و مامانم شنید اومد بیرون نجاتش داد زبون بسته رو  البته هنوزم این کارو می کنم. گاهی که وسط اتاق دراز می کشه یهو می پرم با پاهاش دورش می زنم تا جیغش در بیاد بازم اندر روایات اومده که.این دفه راوی٬ داییمه. یه باری که همه رفته بودن طبقه  پایین و فقط من و این خواهر قُنداقیه بالا بودیم٬ دائیم واسه یه کاری میاد طبقه بالا. تو راه پله یه صدای خفه ای رو می شنوه و میاد دمبال صدا که می بینه من نشستم رو دهن خواهر کوچیکم خودش که میگه با یه سیلی ناقابل منو پروند کنار و بعدشم نشست نصیحتم کرد که نکن این کارا رو. گناه داره بچه. باز مادر بزرگم میگه وقتی خواهر کوچیکم یاد گرفت رو دو تا پاش راه بره٬ دیگه هر جا منو می دید از دستم فرار می کرد. میگه حتی یه بار من دمبالش بودم. اونم در حالیکه با دست تو سر خودش می زد٬ دوید رفت پشت مادربزرگم قایم شد.

بچه که بودیم خُب خیلی دست و پاهامون زخم و زیلی می شد. یه بار خواهر کوچیکم زخمشو که خونش خشک شده بود بم نشون داد و پرسید این چیه؟ منم به شکلی عالمانه واسش توضیح دادم که: وقتی جاییت زخم میشه و خون میاد٬ مورچه ها میان خونتو میخورن بعدش همونجا می میرن. اینا مورچه های مرده هستن آخه نکه زخم خشک شدش سیاه شده بود٬ حرفمو باور کرد. خودش که میگه تا چند سال بعد٬ حتی در دوران دبستان٬ توی زخماش دمبال بقایای مورچه ها می گشته

مهدکودک که می رفتیم خُب کلی شعر بهمون یاد می دادن. من و خواهر کوچیکه هر وقت بر می گشتیم تا شب تو خونه اون شعرها رو می خوندیم. یکیشونو یادمه این بود: مامان چقد تو خوشگلی٬ بابا چقد تو خوشگلی از خوشگلی توی دلی... یه دایی دارم که خیلی اون وقتا سر به سرمون می ذاشت. این یکی شعرو اول پیش اون اجرا کردیم. اونم می دید ما فرق دِل و گِل رو نمی دونیم بمون می گفت: اشتباه می خونین٬ باید بگین: از خوشگلی زیر گِلی مام خُب همینو می خوندیم واسه ننه بابامون

باز تفریحات سالم دوران کودکیم "تشیع جنازه" بود. از اون جایی که خونمون دم یه قبرستون بود و هر از چند گاهی یه مُرده رو اون طرفا تشیع جنازه می کردن و منو برادر خواهرام خیلی دلمون می خواست تو مراسم شرکت کنیم و اجازشو نداشتیم٬ تو حیاط مراسمو اجرا می کردیم. هر وقت یه مرده جدید میاوردن تا چند روز تفریح ما همین تشیع جنازه بود. می رفتیم تو حیاط یه تیکه چوب بر می داشتیم٬ چار نفری تشیعش می کردیم. هی دور می زدیم می گفتیم: لا اله الا الله (با لحن تشی جنازه بخونیدش )  اصلن اون قبرستون پاتوقمون بود. هر وقت مامانم سرش گرم بود٬ جیم می زدیم به سمت قبرستون کلی بازی می کردیم اونجا٬ سر قبرا می شستیم٬ قایم باشک می کردیم٬ جیشمون هم که می گرفت یه گوشه خودمونو خلاص می کردیم  نامردا! دششویی نمی ذاشتن واسه قبرستون خُب

اینم عکس جشن تولد چار سالگی من و سه سالگی خواهر کوچیکمه تو مهد کودک. من اون سمت چپیه هستم. ببینین چه ساکت و مودب ایستادم  اگه به پشت سرمون دقت کنین دو تا تیکه کاغذ می بینین که به دیوار چسبونده شده و رو یکیشون نوشته: آزاده جان تولدت مبارک. رو اون یکی هم نوشته: فاطمه جان تولدت مبارک. اما اگه یه کم بیشتر دقت کنین می بینین که در واقع یه تیکه کاغذه که روش نوشته تولدت مبارک. تولد هر کدوم از بچه ها که می شد همونو می چسبوندن به دیوار بعدش یه تیکه کاغذ کوچیک برمیداشتن اسم اون بچه رو به علاوه جان٬ روش می نوشتن می چسبوندن بالای همون کاغذ. که یه وخ کاغذ هدر نره

به به به به عجب بچه تمیزی بودم من. ینی هنوزم هستما  می بینین؟ از بچگی جارو به دس بودم.  مامانم اعتقاد داشت که هر وقت بچه جارو دستش بگیره مهمون میاد. میومدشا به مدل موهام دقت کنین. این مدل٬ معروف به مدل کاسه ای٬ هنر بابامه. موهای منو و خواهر کوچیکمو همیشه همین مدلی کوتاه می کرد. آرزو به دلم مونده بود موهامو دُمب اسبی ببندم

از اوان کودکی عاشق آینه بودم و روزی سه دست لباس عوض می کردم. مامانم از دستم خسته می شد. به به عجب بچه تمیزی بودم من و برای اینکه دیگه ازین کارا نکنم٬ محتویات کشوی منو که آخرین کشوی دراور بود به بالاترین کشو منتقل می کرد تا یه وخ دستم بهش نرسه و دم به ساعت لباس عوض نکنم. اما از اون جایی که هر مشکلی یه راه حلی داره و من بچه تیزهوشی بودم  ٬ دونه دونه کشوهای دراور رو باز می کردم و ازشون به عنوان پله استفاده می کردم تا به کشو خودم برسم

آره خُب عنوان مطلب دریاست. اما هیچ اثری از دریا تو این عکس نیستش. چرا؟  چون که اینجا ایستادیم رو ماسه های ساحل. دریا پشت عکاسه. اونی که پشت سر منه و دستامو نیگه داشته خواهر بزرگمه. اون پیرن صورتیه هم که خودش منم  راوی نقل می کنه که هر چی می خواستن ازم عکس بگیرن نمی شده. چون من می دویدم می رفتم طرف دریا تا تو آب شنا کنم. اینه که سپردنم دست خواهر بزرگم تا یه لحظه محکم نگهم داره که بابام ازم عکس بگیره  ماشینی که پشت سرم می بینین پیکان نیست. از بنزای دهه شصته که این مدلی بوده

 اشتباه نکنین. این سمت راستیه خواهرم نیست. داداشمه  خواهر بزرگم همیشه سرش روسری می ذاشت گاهی اوقات هم یه شَمَد می پیچید دور سرش به عنوان عمامه. یه صندلی تو گوشه هال طبقه پایین بود. می رفت روش می شِست شروع می کرد به روضه خوندن. بعد این طور که راوی نقل می کنه  متن روضه به این شرح بوده: امام حسینو کُشتن. گی یِه کنین...  اونقدم این روضه دو خطی رو تکرار می کرد که بالاخره پدر بزرگ و مادربزرگ خدا بیامرزم از دستش خسته می شدن و می گفت: یالا٬ بور شَرِ کم هَکِن (ینی یالا برو شرتو کم کن  : ترجمه از مازندرانی به فارسی)

نکته: لازم به ذکره که عنوان این خاطره رو با الهام از عنوان آلبوم (من و بابام) از احسان خواجه امیری٬ گرفتم.

تو این عسک٬ من یه سال و یه ماهمه و مثل ایکیو سان دارم فکر می کنم

پرواز٬ آرزوی هر بچه ایه  و خُب منم یه زمانی بچه بودم  این آرزو بین من و داداش و خواهر کوچیکه مشترک بود. و همیشه در حسرت این آرزو می سوختیم. تا اینکه یه روز داداشم به فکر افتاد تا با تقلید از حرکت پرنده ها٬ پرواز کنه. اونم با پتو  به این ترتیب که یکی یکی مون از بُرج رخت خواب (شامل چند دست تشک٬ پتو٬ ملحفه و بالش) بالا می رفتیم٬ یه پتو رو دوشمون می نداختیم و در میان تشویق اون دو نفر دیگه که پایین برج ایستاده بودن و در حالیکه صدای گرگ از خودمون در میاوردیم می پریدیم پایین. تا یه مدت با این بازی کلی حال می کردیم تا اینکه مامانم  دیگه مجبور شد وقت بیرون رفتن از خونه در اتاق خواب رو هم کیلید کنه که دیگه چیزیو بهم نریزیم.  گاهی اوقات مجبور می شدیم تمام روز وسط هال بشینیم. و به در بسته بالکن٬ اتاق پذیرایی٬ آشپزخونه و اتاق خواب نگاه کنیم 

یه بعد از ظهر تابستون بود که موقع چرخ زدن تو حیاط چشمم افتاد به یه در کوچیک که بابام گذاشته بودش یه گوشه حیاط. روی این در٬ کلی شیشه به کار رفته بود. ازون درهای قدیمی بود. البته کوچیک. شاید بشه گفت نصفه قد یه در معمولی اتاق. این در٬ دریچه کولر بود. آخه کولرمون بالای در بالکن نصب شده بود. و چون خراب شد و بابام آورده بودش پایین واسه تعمیرات٬ دریچه رو هم گذاشته بود توی حیاط (به این می گن نثر مسجع )   منم فک کردم کوچمون٬ همون کوچه ای که دو تا حیاط مونو به هم وصل می کرد به اندازه کافی تنگه (کوچه تنگه بله٬ عروس قشنگه بله٬ دس به زلفاش نزنین مُرواری رنگه بله ) آره داشتم می گفتم. کوچمون خب در نداشت (آخه کودوم کوچه تو کجای دنیا در داشت که مال ما داشته باشه ) برش داشتم خر کش کردم این درچه رو بُردم گذاشتم دم در کوچه. بعد خواهر کوچیکه و داداشمو صدا کردم بیان در بازی  هی یکیمون می رفت از اون حیاط میومد این طرف درو باز می کرد و می بست  تا اینکه به خاطر کوران باد تو کوچه در یهو می افته و می شکنه.  منم یهو یه فکر بکری به ذهنم رسید. اونم اینکه قاب در رو بردارم ببرم همون جایی که بود و بعد شیشه ها رو مثل یه پازل اونجا بچینم. آخه بابا درو تکیه داده بود به دیوار و می شد گفت که باد خورده افتاده.  آقا مام دونه دونه این شیشه خورده ها رو برداشتیم بردیم مثل یه اثر هنری چیدیمش اون طرف. البته با کمک داداشم. داشتیم آخرین تیکه ها رو می چیدیم که یهو سر و کله مادر بزرگم پیدا شد. فهمید چه خبره و تهدید کرد که به بابا میگه. ما هم جدی نگرفتیم. کار که تموم شد رفتیم بالا. بابا که از سر کار برگشت٬ عصبانی اومد بالا و گفت کی شیشه رو شکند؟  داداشم برای حمایت از من شکستنو گردن گرفت و کتکرو خورد. بیچاره

اندر روایات اومده که این عادت بنده که هی با انگشتام موهامو می پیچونم از دوران نوزادی در من موجود بوده  اما خب به یه شکل دیگه. مامانم میگه وقتی بچه بودم (زیر یه سال) هر وقت منو از حموم میاورد بیرون و بغلش بودم دستمو می ذاشتم رو سرش و هی با انگشتام موهاشو می پیچوندم. خلاصه به زحمت می تونست انگشتامو از لای موهاش درآره و وقتی در میاورد چند تار از موهاش هم لای انگشتام مونده بود   یه بار این قضیه رو واسه یکی از دوستاش (خدا لعنتش کنه) تعریف می کنه٬ اونم بش میگه این دفه که خواست انگشتشو بذازه لای موهات٬ دستشو بگیر بذار رو سر خودش.  مامانم هم خب این کارو کرد. از اون به بعد هم دیگه انگشتم لای موهای خودمه. اما ده دوازده ساله که بودم دیگه همه تو خونه کلافه می شدن وقتی می دیدن من موهامو هی می پیچینوم از این روی  مامانم به دستور بابام٬ منو برد آرایشگاه موهامو یه مدلی کوتاه کرد که حتی یه نیم دور هم نشه لای انگشتم بپیچونمش.  اما خب همیشه یه راهی هست  خواهر کوچیکم خب موهاش بلند بود شبا که می خوابید موهای اونو می پیچوندم. یک حالی می داد  صُب که از خواب پا میشد میدیدن چه گره هایی به موهاش خورده. آخه گره زدن هم دوس داشتم. اما بعضی از گره ها رو نمی شد وا کرد. تقصیر من چیه؟ خب می خواستین موهامو کوتاه نکنین

من یه خواهر و یه برادر بزرگ تر از خودم دارم. وقتی من به دنیا اومدم٬ اندر روایات اومده که خواهر بزرگم منو بغل کرد و گفت این مال منه. داداشم اونوقت حسودیش شد. این بود که یه سال و یه ماه بعد خواهر کوچیکم به دنیا اومد. اونوقت داداشم بغلش کرد و گفت: این مال منه٬ می خوام باهاش عروسی کنم

 

اگه خاطرات قبلی رو خونده باشین می دونین که در دوران کودکی چقدر دمبال نقشه گنج می گشتیم. خلاصه اینکه از همه سوراخ سمبه های خونه سر در میاوردیم تا ببینیم چه خبره. یه بار تو یه کیفی تو طبقه بالای کمد دیواری یه بسته خشگل خارجی پیدا کردیم که توش پلاستیکای حلقه شده بود. بردیمش پیش مامان ازش پرسیدیم مامان اینا چیه؟ مامان گفت اینا یه جور دسکشه چون دستم درد می کرد دکتر بهم داد. گفتیم این که فقط واسه یه انگشته  گفت: آره دونه دونه تو انگشتا می ذارن. به اینا دس نزنین. مام گفتیم چشم بعد از اونم هی تمرین می کردیم ببینیم تو انگشتمون میره یا نه. اما خب حیف همش قد اون دسکشای انگشتی٬ بلند تر از اندازه انگشتمون بود. یادم میاد یه زمانی هم داداشم ازین دسکش انگشتی ها رو از تو کمد بر میداشت می آورد تو حیاط بعد می بردشون زیر شیر آب. اون قدر توشون آب می ریخت که می ترکیدن. ما هم می خندیدیم. اون موقع با خودم فکر می کردم عجب بادکنک باحالیه من این خاطره رو فراموش کرده بودم تا اینکه ترم ۸ تو دانشگاه وقتی اولین بار از نزدیک تو کلاس تنظیم خانواده با ک ا ن د و م آشنا شدم فهمیدم این همون دسکش انگشتیه

چیه کُپ کردین؟ خُب مگه چیه؟ ها؟! من که سه سالم بود نمی دونستم عروس و دوماد چه فرقی با هم دارن. یه بار مامان٬ من و خواهر کوچیکرو برداشت برد یه مهمونی. شب که شد و خواستیم برگردیم  از اون جایی که کلا هر مهمونی از نظر این جانبه من ٬ عروسی بود٬ می گفتم الا و للا باید عروس و دومادو ببینم بعد بریم خونه لج کردم. نشستم رو زمین گفتم نمیاااااااااااااااام. آخرش مامانم عروس و دومادو بهم نشون داد منم رفتم خونه. فقط نمی دونم چرا عروس و دوماد هر دوشون دختر بودن

از تفریحات سالم دوران کودکیم هر چی بگم کم گفتم. با تو از خوبی و بی تو همش از غم گفتم. آخه چه فایده داره که تو خوبی و ولی من به سرزمین دلتنگی تو تبعیدم..... ای بابا باز رفتم تو خط لیلا. آره داشتم می گفتم: یکی دیگه از تفریحات سالم دوران کودکی من ایجاد بادکنک با آب دهن بود تو خونه خودمون که از این جراتا نداشتیم. اما هر وقت سر از خونه مامان بزرگمون در میاوردیم( من و خواهر کوچیکم منظورمه) می رفتیم جلو آینه قدیشون و تمرین می کردیم. این یه بازی بود که خودمون اختراع کرده بودیم و برنده کسی بود که می تونست با آب دهنش٬ بادکنک بزرگتری درست کنه. اونم بدون اینکه بترکه. گاهی هم جر زنی می کردیم. ینی یکیمون که می دید بادکنک اون یکی داره بزرگتر میشه٬ یهو با دست می زد می ترکوندش.

یادش به خیر روزای بارونی شمال. اون وقتا که من و خواهر کوچیکم هنوز مدرسه نمی رفتیم به محض اینکه صدای بارونو می شنیدیم می دویدیم تو حیاط. حیاط مون هم به خاطر اینکه زیرش چاه  بزرگ فاضلاب بود تو چند نقطه نشست کرده بود و چاله هایی ایجاد شده بود. هر وقت بارون می بارید اون چاله ها از آب بارون پُر می شدن. من و خواهرم دمپا شلوارمونو می زدیم بالا و با عروسکامون می رفتیم تو حیاط. مخصوصا از تو همین چاله چوله ها هم رد می شدیم و کلی حال می کردیم.  اما باید قبل از اینکه مامان می فهمید این کارو می کردیم. چون وقتی می دیدمون احضار می شدیم بالا بعد تو راه پله ها بهمون  می گفت: اگه دوباره برین زیر بارون خدا شما رو می بره جهنم. اما اگه بیاین بالا می رین بهشت  ما هم می شستیم تو پاگرد. وسط بهشت و جهنم زار زار گریه می کردیم. آخه نمی دونستیم کدومو انتخاب کنیم. جهنمی که این قده حال می داد یا بهشتی که باید توش دس به سینه و ساکت می نشستیم.

خُب حوصلمون سر می رفت دیگه. می رفتیم تو کوچه با بچه های کوچه بازی کنیم. بچه های کوچمون هم همه بی ادب و بی نزاکت بودن. مثل ما که نبودن با ادب و با شخصیت مامانمون هم نمی ذاش بریم تو کوچه. آخه هر وقت بر می گشتیم یکی دو تا فحش جدید یاد گرفته بودیم. همیشه دعوامون می کرد. اما خُب دعوا بی فایده بود. تا اینکه یه روز تصمیم گرفت که هر وقت حرف بدی زدیم تو دهنمون فلفل بریزه. اوائل خیلی دردناک بود. دمبالمون می کرد و دهنمونو به زور وا می کرد. بعدش فلفلو می چپوند تو دهنمون. و ما آی می سوختیم٬ آی می سوختیم  و دیگه از این نه از اون غلطا نمی کردیم. تا اینکه یکی از این روزای فلفلی به مادر بزرگمون پناه بردیم. مادر بزرگم تو طبقه پایین همون خونه زندگی می کرد. وقتی می رفتیم پیشش و با چشم گریون می گفتیم مامان فلفل ریخته تو دهنمون٬ خدا بیامرزتش شروع می کرد به فحش دادن به مامان (خودمونیما این مامان بزرگ هم همچین دست کمی از بچه های کوچه نداشت) بعد یه کمی ماست میاورد برامون که بخوریم. خیلی حال می داد. سوزش فلفل به راحتی از بین می رفت. این بود که داداشم بی پروا شد. آخه اون بیشتر از همه فلفل می خورد بعد یه مدت٬ دیگه وقتی مامان بش می گفت: این حرفو نزن فلفل می ریزم تو دهنت! داداشم می گفت: بیا بریز... بیا .... بیا مامان هم همین کارو می کرد. بعدش یه بار رد  داداشمو بعد از فلفل خوردن گرفت تا ببینه چرا این قد شجاع شده. وقتی قضیه رو فهمید می دونین چی کار کرد؟ دیگه هر وقت فلفل می ریخت تو دهنمون می نداختمون تو یه اتاق و درو قفل می کرد تا دستمون به هیچ بنی ماستی نرسه

عرض شود به خدمت تون که یکی دیگه از تفریحات سالم دوران کودکی من «نبرد سنجاقک ها» بود. چون حیاط خونمن باغچه بزرگی داشت  با کُلی گل و گیاه٬ سنجاقک های رنگ و وارنگی میومدن و روی گلا می شستن شعر می خونن می خندن....شاپرک خسته می شه بال هاشو زود می بنده روی گلها می شینه شعر می خونه می خنده..... ای بابا یهو رفتم تو فاز رادیو.... آره داشتم می گفتم سنجاقک های سبز٬ آبی٬ سیاه و قرمز  . البته من سر و کارم با بچه سنجاقک ها بود. آخه حریف سنجاقک بزرگا نمیشدم.  بزرگا تو حوضه تخصصی آقا داداشمون بید از هر رنگ یه دونه بر می داشتم...خب؟... به این صورت: چشامو تیز می کردم تو باغچه وقتی یکیشونو می دیدم آروم دستمو از زیر دُمش میاوردم بالا و دمشو می گرفتم. بعد یکی یکی می ذاشتمشون تو یه شیشه کشک در شیشه رو می بستم  و می ذاشتم تو زیر زمین. بعد از چند ساعت بر می گشتم و نتیجه رومی دیدم. نتیجه همیشه یکسان بود: فقط یکیشون زنده مونده بود. از بقیه هم جز مقداری پر و دُم چیزی نمی موند. من و داداشم به این نتیجه رسیدیم که اونی که زنده می موند بقیه رو می خورده. تا حالا می دونستین که سنجاقک ها همدیگرو می خورن؟ نه دیگه نمی دونستین. اگه من در دوران کودکی از این کارا نمیکردم کی می خواست به این راز علمی پی ببره؟

 

 

عشق به رانندگي از بچگي تو خونم بود. اولين باري كه از بابام خواستم بذاره من برونم 4 سالم بود. بابام اومده بود مهد كودك دمبالم كه منو ببره خونه. منم يكي از پسراي همكلاسمو كه هم سنم بود نشونش دادم گفتم ببين بابا، معين رانندگي مي كنه. بابام خنديد. گف مگه ميشه؟ منم گفتم آره خودش بم گفت. بعدم نشونش دادم به بابام. باباش اومده بود دمبالش نشونده بودش رو زانوش٬ دستشو گذاشته بود رو فرمون كه وقتي مي رونه اونم فرمونو نگه داره. منم فك مي كردم كه رانندگي يني همين خب.  اما اولين باري كه پشت فرمون نشستم هف سالم بود. اون موقع بابام يه پيكان كرم رنگ داشت كه منو داداشم خيلي تو نخش بوديم. خلاصه عشق ماشين و رانندگي بدجوري آتيش به جونمون زده بود. اين بود كه برا اولين بار يه صب تابستون كه بابام با سرويس اداره رفته بود سر كار. من و داداشم نشستيم پشت رل. اول داداش بعد من.  پيكان كرمه تو حياط  جلويي پارك شده بود. حياط جلويي هم بزرگ بود. پشت اون ماشين٬ مي شد دو تا پيكان ديگه پارك كرد. خُب٬ فضا اومد دستت؟ داداشم مي شست مي ذاش رو دنده عقب. به اندازه همون دو تا ماشين فضا كه گفتم دنده عقب ميومد. بعد ترمز، خلاص. بعدش من هل ميدادم مي رفت جولو. چه كيفي داش جون تو. خيلي حال مي داد انگار تو مسابقات داكار پاريس مي رونديم. بعد من مي شستم. دنده عقب. خلاص. هل. و ديگر هيچ.

 

یکی دیگه از تفریحات سالم دوران کودکیمون پشت بوم گردی بود البته پشت بومای شمال٬ نه تهرون. مامانم اینا که از سابقمون خبر داشتن وقتی از خونه بیرون می رفتن نردبونو قایم می کردن. اما خب خیالی نبود. رخت خواب که بود!!! چار نفری دونه دونه تشک٬ ملافه٬ بالش و خلاصه هر چی رخت خواب تو کمد بود در میاوردیم می ذاشتیم رو هم تا داداشم بتونه ازشون بره بالا و برسه به دریچه پشت بوم بعد اون بالا واسه خودش دنیایی بود. یه جورایی اون بالا واسه خودمون گنج پیدا می کردیم. روروئک٬ اسباب بازی های قدیمی٬ شیشه پستونک و خلاصه از این آت و اشغالا. یه بار یه کیف پلاستیکی آبی رنگ پیدا کردیم که بزرگ ترین کشف مون بود بازش که کردیم دیدیم یه گرامافونه. چندین تا صفحه هم باهاش بود. یادگار جوونی های بابام این یکیو دیگه مجبور نبودیم قایم کنیم. بابام که دیدش یادش افتاد و لبخند زد. بعد بهمون یاد داد که چطور باید روشنش کنیم. تا یه مدت تفریحمون همین بود: (یه دونه انار٬ دو دونه انار.........اگه عاقل بودم من٬ اسیر دل بودم من٬ اسیر دل نبودم اگه عاقل بودم من٬ غروبا که میان خونه کلاغا٬ یاد حرفای اون روزت میفتم٬ که تا گفتی به جون و دل شنفتم٬ یادت میاد بهم گفتی چی کار کن٬ گفتی از مدرسه اون روز فرار کن٬ فرار کردم منم در زنگ آخر٬ نرفتم مدرسه تا سال دیگر....لب کارون....دلم پی دلته جومه نارنجی٬ کجا منزلته جونه نارنجی...) خلاصه یه مدت سرمون بش گرم بود. اما یه روز من و خواهر کوچیکم با الهام از اون فیلمه که توش می گفتن : از سوسک سیاه به خرمگس٬ همون که یه پسره بود توش بومرنگ بازی می کرد الانم مجریه تلویزونه. خب؟ با الهام از اون فیلم با صفحه های گرامافون بومرنگ بازی می کردیم. تا اینکه یه روز صفحه یه دونه انار٬ دودونه انار خورد به دیوار و لبش شکست. ما هم گذاشتیمش لای بقیه صفحه ها که یه وقت صداش در نیاد. هنوزم کسی نفهمیده

مامانم معلم بود. معلم کلاس اول دبستان. دو سال منو خواهر کوچیکمو فرستادن مهد کودک یه سال هم با خودش می بردمون مدرسه. اونجا یکی از ویلاهای سابق شاه تو شمال بود که توش یه مدرسه ساخته بودن. فضای خیلی وسیع و زیبایی داشت. پر از دار و درخت و سوراخ سمبه من و خواهر کوچیکم از سر و کول اونجا و آدماش بالا می رفتیم. خواهرم که به معنای واقعی کلمه این کارو می کرد. چون همیشه تو زنگای تفریح رو کول ناظم مدرسه بود  و این ور و اون ور می رفت. ناظمه منو بغل نمی کردش. می گف تو سنگینی(حالا مثلا یه سال سنگین تر خیلی بود؟!)  پنجره های کلاسی که مامانم توش درس می داد٬ رو به آبخوری مدرسه باز می شد. یه بار خواهر کوچیکم رفت روی سکوی سیمانی که شیرهای آب ازش بیرون میومدن ایستاد. منم همین کارو کردم. بعد از اونجا واسه مامانم که داشت تو کلاس درس می داد٬ دس تکون دادیم. مامانم عصبانی شد که نکنه یهو بیفتیم. پنجره رو باز کرد و با عصبانیت گفت: لا اله الا الله. خواهرم هم در جواب گفت: تبیقتن ولی الله. منظورش همون علی ولی الله بود. آخه همون طور که مشد خارج بود٬ اون اذان رو که می شنید فک می کرد دارن می گن تبیقتن ولی الله.

مدرسه که بودم خیلی مرض داشتم. نمی دونم چرا. شما می دونین چرا؟ هر وقت یکی از دوستام شماره تلفن می خواست شماره یه تاکسی تلفنی نزدیک خونمونو بش می دادم. طرف بیچاره صد بار زندگ می زد. بهد میومد می گفت هر بار زندگ کی زدم می گفتن شماره تاکسی تلفنیه. منم تعجب می کردم می گفتم جدا؟

آره گم شدم. همه جا گم می شدم. بچه که بودم هر جای جدیدی که می رفتیم من باید گم شدنو افتتاح می کردم. مشد که رفتیم یه بار تو بازار گم شدم. بعدش یه آقا پلیسه منو برد کلانتری. مامان و بابا دو ساعت دمبالم گشتن تا پیدام کردن. وقتی پیدا شدیدم مامانم داشت گریه می کردید. بابام هم مامانمو دعوا می کرد که چرا مواظبم نبود و من گمیدم اما خب همون یه بار نبود که! اولین باری که اومدم تهران هم یه بار گم شدم. فک کنم ۵ سالم بود اون موقع. و فقط من و بابا و مامان و داداشم اومده بودیم. من و مامانم تو ترمینال نشسته بودیم. بابا و داداشم رفته بودن دمبال یه کاری. یادم نیست چه کاری. منم وقتی مامانم حواسش نبود دزدکی اومدم بیرون و دمبال بابا و داداشم راه افتادم. بابام یهو وسط راه منو دید که دمبالشون راه افتادم. منو برگردوند و نشوند تو بغل مامانم و بش گفت مواظب باش در نره. اما خب مامانم وقتی مشغول صحبت با یه خانم دیگه شد من دستاشو که روی شیکمم تو هم قفل کرده بود از هم وا کردم و از رو پاش اومدم پایین. افتادم تو شهر دمبال بابا و داداشم. اونا رو پیدا نکردم. رفتم تو یه توالت عمومی تو بخش زنونش از یه خانم پرسیدم: بابامو ندیدی؟ اونم گفت: نه٬ حالا بیا این چادرمو نگه دار من برم دسشویی و برگردم. منم این کارو کردم. کلی هم منتظر موندم که بیاد بیرون. بعدش افتادم تو شهر از همه می پرسیدم بابامو دیدن یا نه؟!!!  فک می کنین امکان داشت کسی منو پیدا کنه؟ نه. اما  پیدا شدم. چه جوری؟ از رو رنگ لباسم. اخه یه پیرن سفید با خال خال های بزرگ سیاه تنم بود. واسه همین بابام تونست منو وسط شهر پیدا کنه.

خواهر کوچیکم الان مهندس کامپیوتره. وقتی ۴ سالش بود و من ۵ سالم بود یه بار دسته جمعی ینی من و اون و خواهر و برادر بزرگم و مامان و بابا خواستیم بریم مشهد. نصفه شب از خواب بیدارمون کردن تا حاضر شیم و تو ماشین بابا بقیه راهو بخوابیم تا مشهد. همون نصفه شبی که این جقله بیدار شد هی از هممون دونه دونه می پرسید: مشد کجاس؟ خارجه؟ بابا! داریم می ریم خارج؟ مامان! داریم می ریم خارج؟ و هر چی من براش توضیح می دادم که بابا آی کیو مشد تو ایرانه٬ به خرجش نمی رفت.خلاصه اون روز گذشت. اما یه وخ فک نکنین این ماجرا تموم شده ها! نه. الان ۲۳ سالشه و سالی ۳ بار ازم می پرسه: لندن کجاست؟ تو آلمانه یا فرانسه؟ کانادا تو آمریکاس دیگه؟! (منظورش همون یو اس ای٬ نه آمریکای شمالی) و همیشه نیکلاس کیج رو با نیکول کیدمن اشتباه می گیره. ملاحضه می کنید؟ بش می گم: همینه دیگه شما مهندسا می رین دانشگاه یه مشت چرند می ریزن تو مختون. آخرشم نمی فهمین کی کیه. چی کجاست. خاک تو سرت بریزن. اخیرا یه کلاس خصوصی جغرافیا براش گذاشتم تا دفعه بعد یه وخ ازم نپرسه ما رو کره زمین هستیم یا مریخ